Niemiry

Ta miejscowość została założona najpóźniej w początkach XVI wieku. Spis podatkowy z 1578 roku wspomina miejscowość Nyemierze, w tym czasie liczyła ona 12 włók ziemi ornej, jej właścicielami byli: Albert, Tomasz i Grimaslaus. Z tej wsi pochodzi ród Niemirów herbu Jastrzębiec, który był notowany na Mazowszu i Litwie. Ród ten dość wcześnie emigrował z tej wsi, już w XVII wieku spotyka się ich w ziemi czerskiej. Mieszkali oni jeszcze w tej wsi w końcu XVII wieku, kiedy to Szymon Niemira reprezentował ziemię nurską na elekcji królewskiej z 1697 roku. Zapewne jego syn Zygmunt mieszkał również w ziemi nurskiej, ale syn Zygmunta, Mikołaj Niemiera został burgrabią zamku warszawskiego i zapewne wyprowadził się z stąd wyprzedając wieś. Być może przekazał też część na uposażenie kościoła w Zarębach. Mikołaj Niemiera ożenił się z Marianną Kempistą. Być może związki z tą rodziną doprowadziły do tego, iż cześć wsi przeszła również na ich własność. Według danych z 1783 roku wieś podzielona była na trzy części, jedną posiadał proboszcz zarębski, drugą Kamiński, a trzecią Kempisty.

W XIX wieku była to niewielka osada. W 1827 roku wieś liczyła zaledwie 7 domów i 73 mieszkańców. W tym czasie wieś oraz miejscowy folwark stanowiły część dóbr Zaręby Kościelne. Od 1867 roku Niemiry należały do gminy Zaręby Kościelne.

W okresie międzywojennym Niemiry dzieliły się na wieś i folwark. We wsi było 17 domów oraz 111 mieszkańców, natomiast w folwarku 4 domy i 64 mieszkańców. W okresie międzywojennym właścicielem folwarku (349 ha) był Piotr Wnorowski.

Majątek Niemiry niegdyś, w XIX wieku był własnością Jaruzelskich, pradziadków obecnego generała Wojciecha Jaruzelskiego.

Przed rokiem 1908 majątek Niemiry należał już do Piotra Wnorowskiego. Państwo Wnorowscy sprzedali małe gospodarstwo drobnoszlacheckie we wsi Wnory koło Sokółki i kupili Niemiry liczace około 200 ha użytków rolnych. W roku 1930 majątek Niemiry liczył 349 ha. (Księga Adresowa Polski dla przemysłu, rzemiosł i rolnictwa 1930, Warszawa, s. 166.)
Przed 1 września 1939 roku gospodarował już wspólnie ze starszym panem Wnorowskim syn jego- inż. Zygmunt Wnorowski, absolwent Wydziału Rolnego SGGW.

Na jesieni 1939 roku udało się rodzinie Wnorowskich uciec przez granicę z Generalnym Gubernatorstwem, przebiegającą tuż koło Niemir.
W Niemirch podczas okupacji sowieckiej był zorganizowany kołchoz Czrwony Pogranicznik, kierowany przez Polaka Witolda Lankiewicza, instruktora rolnego z Ostrowi Mazowieckiej, znanego przed wojną z lewicowych poglądów, który staroście powiatowemu potrafił powiedzieć w oczy: Wasze rządy kończą się!
Witold Lankiewicz zdołał 22 czerwca 1941 roku uciec wraz z oddziałami sowieckimi w głąb ZSRR.

W okresie 1941-1944 gospodarstwem upaństwowionym przez Niemców Niemiry- Kosuty, gdyż te dwa gospodarstwa utworzyły jedną całość przez zorganizowanie kołchozu w 1940 roku, rządził pan Piotr Wnorowski. Syn jego- inż. Zygmunt Wnorowski, wolał mieszkać w Warszawie, zarobkować przez wożenie węgla, bo było to dla niego bardziej bezpieczne, niż praca w upaństwowionych majątkach w Bezirk Białystok. Wszyscy Wnorowscy przeżyli wojne.

Z danych na dzień 31 grudnia 2007 roku zameldowanych jest tu 112 mieszkańców